گویند آسمان و زمین برای تو بود . گویند تو بوده ای و همه کس برای تو آفریده شد .

آن موقع ، زمین دیگر طاقت از کف داده بود خداوند به او قول داده بود که روزی قدم هایی را حس خواهد کرد که هیچ وقت با غرور و نخوت روی آن راه نخواهد رفت . خداوند به تمامی پرندگان نوید داده بود که کسی خواهد آمد برای بهتر دیدن شما . خداوند به کوه گفته بود که کسی را می فرستد که کوه از شکوهش از شکوه بی ریایش از هم بپاشد. و زمین از همه دردمند تر بود و گله می کرد که نوید آمدنش را دادند . زمین که دیگر از چرخش برای انسان های قدر نشناس خسته شده بود ، جانی دوباره گرفت . و پرندگان صدای  گرفته ی خود را صاف کردند و کوه دوست داشت او را ببیند.

 و زمین هنوز گرم شور شکفتن اوست و پرندگان هنوز بلند آواز سر داده اند ...

و تو آمدی- برای همیشه آمدن و بودن ، تو آمدی برای پشتوانه شدن برای امتت . وای نامت !

زبانم جرئت لب گشودن و آوردن نامت را ندارد.گمان نمی کنم نامت در دهانم جای شود. گمانم نیست که زبانم تاب گفتنت را بیاورد. تو بعد از خدا تکیه گاهی – تو بعد از خدا و قبل از همه .تو همانی که چشم هایم ، قلبم جند گاهی است نامت را تاب نمی آورد . قلبم می تپد ، چشمم می گرید و خلاصه وجودم سرشار از تو می شود . ولی ...همه گمان است و تصور و آرزو . من ! لیاقت به دین تو بودن را هم ندارم . من ! نامی از تو به دوش می کشم که فقط نام است و هیچ ! تنها نیستم ولی جوری شده ام که انگار هیچ کس را ندارم . تو بنده ی آن عظیمی که ارحم الراحمین است . تو بنده ی آن حکیمی و من !؟  

رخ زرد می کنم از گفتن اینکه من هم بنده ای هستم از بندگان او ! پیامبر من  ! آری تو پیامبر من هستی و تنها پیامبرم . به سروی تو بر خودم        می بالم . و من اگر هیچ نداشته باشم  ، هیچ ! اما تو را دارم . به خدا گفته ام بارها ، که کاری کند که در جایی که هستی و برایم فرق ندارد در رکابت   باشم . وای من و آنجا . من و دیدن روی تو ! اگر رویت را نبینم ز چه روی زنده باشم ؟ زچه روی امید بهشت داشته باشم . خدایا یک نظر فقط او را ببینم فقط یک نظر . نورش برای عمرم کافیست.

( اگر مهربان  نبودی خدا تو را پیامبر نمی کرد ...همین را می دانم و بس.)